Η Ελευθερία Γαλιατσάτου μιλάει για την παράσταση “Ο Ονειρούλης στον κόσμο των σχημάτων”

Το Dance Vacuum παρουσιάζει φέτος την παράσταση «ο Ονειρούλης στον μαγικό κόσμο των σχημάτων». Μια πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα διαδραστική παράσταση για παιδιά με συνοδευτική εκπαιδευτική δράση.

Το κείμενο και τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η Ντόρα Ζαχαροπούλου, ενώ ερμηνεύουν η Ελευθερία Γαλιατσάτου και η Ήρα Μαγαλιού.




Η ηθοποιός Ελευθερία Γαλιατσάτου, μας είπε για την παράσταση:

«Ο Ονειρούλης στον μαγικό Κόσμο των Σχημάτων» είναι μια παράσταση για τα Σχήματα, γεμάτη μουσική, τραγούδι, animation, έντονη κίνηση και εικόνες που ξεσηκώνουν τα παιδιά και τα παρασύρουν στον παιχνιδιάρικο κόσμο της Γεωμετρίας.

Η περιπέτεια του Ονειρούλη ξεδιπλώνεται μπροστά στο κοινό του εκρηκτικά. Η έκπληξη, ο ενθουσιασμός και τα γέλια είναι οι αντιδράσεις των μικρών μας φίλων. Τα παιδιά είναι ειλικρινείς και αληθινοί θεατές, που αντιδρούν αυθόρμητα, με όλη την καθαρότητα που τα διακατέχει. Η αστείρευτη ενέργεια τους είναι κινητήριος δύναμη για τον ηθοποιό και για ολόκληρη την δημιουργική ομάδα. Τι πιο όμορφο από το να βλέπεις στα μάτια των παιδιών την λαχτάρα να συντροφεύσουν τον ΟΝΕΙΡΟΥΛΗ στις περιπέτειές του. Οτιδήποτε καινούργιο τους συναρπάζει! Και αφήνοντας τη φαντασία τους ελεύθερη, συμμετέχουν στην παράσταση δίνοντας απαντήσεις, που πολλές φορές, (τις περισσότερες), μας αφήνουν άναυδους! Είναι οι «μικροί δυναμίτες» που δίνουν τον παλμό σε αυτό που κάνουμε! Ορμούν κυριολεκτικά και αγκαλιάζουν τον Ονειρούλη, δίνοντάς μας την καλύτερη ανταμοιβή.

Διαδραστική παιδική παράσταση για παιδιά ηλικίας 3-8 χρονών με συνοδευτική εκπαιδευτική δράση

Μια φορά κι έναν καιρό σε έναν τόπο κοντινό, στην Επιπεδοχώρα,

ζούσε ο Ονειρούλης, ένα σημείο που ζούσε μια μονότονη ζωή!

Ώσπου μια μέρα, γνωρίζει την Γραμμή και όλα αλλάζουν…

Η ζωή του παίρνει χρώμα και σχήμα. Για την ακρίβεια…σχήματα!

Ένα εκπαιδευτικό παραμύθι όχι μόνο για τα σχήματα αλλά και για τη σημασία της συνεργασίας και της φιλίας.

Πρόκειται για μια διαδραστική παράσταση με παράλληλη προβολή stop motion animation εμπνευσμένη από την διδακτέα ύλη της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που εισαγάγει τα παιδιά στον κόσμο της γεωμετρίας με απλό, έξυπνο, ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο, μέσα από την κίνηση, το παιχνίδι, την φαντασία, τα συναισθήματα και την χρήση της τεχνολογίας. Την παράσταση διαδέχεται μια βιωματική δράση που αποτελείται από προβολές πινάκων, θεατρικό παιχνίδι και κατασκευές και στοχεύει στην κατανόηση του θέματος της παράστασης και στην εμβάθυνση των εννοιών που διατυπωθήκαν κατά την διάρκεια της.

Συντελεστές:

Κείμενο – σκηνοθεσία: Ντόρα Ζαχαροπούλου

Μουσική : Ξενοφών Υφαντής

Χορογραφίες: Αμαλία Κοσμά

Κοστούμια: Ευαγγελία Μπούμπουλη

Ερμηνεία: Ελευθερία Γαλιατσάτου, Ήρα Μαγαλιού

Δημιουργική ομάδα ταινίας stop motion animation:

Σκηνοθεσία ταινίας: Αγάθη Δαρλάση

Διεύθυνση φωτογραφίας ταινίας: Νίκος Παστρικός

Clay & paper creator: Ήρα Μαγαλιού

Μοντάζ & post production: Αγάθη Δαρλάση

& Νίκος Παστρικός

Ακούγονται οι: Χ. Ζησιμάτου, Ξεν.Υφαντής,

Λ. Υφαντή, Ντ. Ζαχαροπούλου

Η ταινία είναι δημιουργία της ΑΝΑΣΣΑ & του STORYLAB.

Η παράσταση παίζεται Κάθε Κυριακή στις 11:00

(12, 19, 26 Νοεμβρίου / 3, 17 Δεκεμβρίου)

Καθημερινές παραστάσεις για σχολεία

Κέντρο Παραστατικών Τεχνών Dancevacuum

Διογένους 42 Χαλάνδρι

Για παιδιά ηλικίας 3-8 χρονών

Διάρκεια παράστασης & βιωματικής δράσης: 70 λεπτά

Εισιτήρια: 8 ευρώ / ομάδες άνω των 50 ατόμων: 7 ευρώ

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 6977353886, 210-5013404

Ηλίας Καρελλάς: “Λέω στα παιδιά πράγματα που τα απασχολούν, αλλά όχι με προφανείς τρόπους”

Το 2002 αλλάζει το θέατρο για παιδιά και νέους. Δημιουργεί παραστάσεις όπου συνυπάρχουν αρμονικά επί σκηνής, ο ηθοποιός, η σκιά, η κούκλα, η μάσκα, τα πολυμέσα και η ζωντανή μουσική, προσελκύοντας περίπου 50.000 θεατές ανά θεατρική σεζόν. Έκτοτε στηρίζει με τη δράση του σημαντικούς οργανισμούς όπως το Χαμόγελο του Παιδιού, η Φλόγα, τα Παιδικά Χωριά SOS, ο Ερυθρός Σταυρός, η Unicef, ενώ σε αναγνώριση του καλλιτεχνικού του έργου, ο Θίασός του τέθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και άλλων φορέων. Οι συνεργασίες του με εκπροσώπους του Θεάτρου σκιών και άλλους καλλιτέχνες είναι ξεχωριστές: Μ. Αθηναίος, ο Βάγγος, ο Γιάνναρος, ο Ε. Σπαθάρης, ο Θ. Σπυρόπουλος, Κ. Δανδουλάκη, Γ. Ζουγανέλης, Π. Θαλασσινός, ο Σ. Καλογήρου μεταξύ άλλων.

Σημαντικές θεατρικές παραγωγές φέρουν την εμπνευσμένη ματιά και υπογραφή του: «Το αγόρι με τη βαλίτσα» του Mike Kenny, «Στην Κιβωτό στις οκτώ» του Ulrich Hub, «Το μόνο ταξίδι της ζωής του» του Γ. Βιζυηνού, «Ερωτόκριτος» του Β. Κορνάρου και πολλές άλλες, καθώς και παραστάσεις για ενήλικο κοινό όπως «Karagiozis– δύο πακέτα τσιγάρα» (θέατρο Επί Κολωνώ), «Καραγκιόζης-the stand back comedy no 2» (Τάκη 13), «Καραγκιόζης-the stand back comedy» (θέατρο Βικτώρια). Πολλές διακρίσεις, περιοδείες, πολύτεχνες παραστάσεις, καινοτόμα φεστιβάλ (KARAGIOZIS MUSIC PROJECT, 2012), σεμινάρια και εργαστήρια για μαθητές και εκπαιδευτικούς και επισκέψεις σε σχολεία (κάποιες από τις παραστάσεις του μεταφέρονται στο χώρο των σχολείων, σε δήμους και φεστιβάλ όλης της χώρας). Αυτά τα Χριστούγεννα ο Θίασος του παρουσιάζει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη στη Χαβάη», μια χριστουγεννιάτικη μουσική κωμωδία σκιών με άρωμα καλοκαιριού!

Ο ξεχωριστός δημιουργός θεάτρου υψηλής αισθητικής Ηλίας Καρελλάς στο ELNIPLEX.

Συνέντευξη στην Ανέζα Κολόμβου.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που είδες θέατρο σκιών; Τι αίσθηση σου άφησε αυτή η εμπειρία;

Παρακολούθησα για πρώτη φορά θέατρο σκιών στη σκηνή του Γιώργου Χαρίδημου στην καρδιά της Πλάκας, κοντά στο Φανάρι του Διογένη στην πλατεία Λυσικράτους, σε ένα τρομερά ατμοσφαιρικό θέατρο, σε ηλικία τριών ετών. Από την πρώτη στιγμή, με μάγεψε αυτό το είδος θεάτρου. Μου φαινόταν περίεργο όλο αυτό το παιχνίδι με τις σκιές και ήθελα από την πρώτη εκείνη στιγμή να βρεθώ πίσω από τον μπερντέ.

Φανταζόσουν τον εαυτό σου Καραγκιοζοπαίχτη; Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε σε αυτήν την επιθυμία;

Στην αρχή φανταζόμουν τον εαυτό μου Καραγκιοζοπαίχτη ερασιτεχνικά. Η επαγγελματική μου ενασχόληση με αυτό το είδος, προέκυψε στην πορεία. Στην εφηβεία μου αποφάσισα ότι αυτό είναι το επάγγελμα που θέλω να ακολουθήσω. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια μιας κυρίας που είχε έρθει να παρακολουθήσει μια από τις πρώτες μου παραστάσεις: «σου εύχομαι να κάνεις την καριέρα που φαντάζεσαι, αλλά και εκείνη που δεν φαντάζεσαι». Όταν ξεκινάς να ασχολείσαι με μια δουλειά, το όμορφο είναι να μην φαντάζεσαι αυτό που μπορεί να συμβεί, αλλά να εκπλήσσεσαι διαρκώς. Γι’ αυτό κι εγώ, αντιμετωπίζω κάθε παράσταση που κάνω σαν μια εντελώς καινούργια εμπειρία για μένα, προσπαθώντας να κερδίσω κάθε φορά ένα διαφορετικό στοίχημα.

Αυτή την περίοδο ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής η παράσταση: «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη στη Χαβάη». Μια χριστουγεννιάτικη μουσική κωμωδία σκιών με άρωμα καλοκαιριού που είναι ήδη sold out! Πού αποδίδεις την τόσο μεγάλη ανταπόκριση;

Εκτός από το ταλέντο, πιστεύω και στη σκληρή δουλειά, οπότε η δουλειά που κάνω κάθε φορά για μια παράσταση και ο τρόπος που αντιμετωπίζω το θέατρο σκιών, όχι ως μια απλή παραγωγή, αλλά ως ένα πολυσύνθετο αντικείμενο, σαφέστατα σχετίζεται και με την προσέλευση του κόσμο. Το κοινό όμως δεν έρχεται μόνο επειδή μια παράσταση είναι πολυδιαφημισμένη, αλλά μας τιμά με την εμπιστοσύνη του τα τελευταία έξι χρόνια και έρχεται στις χριστουγεννιάτικες παραστάσεις του Καραγκιόζη στο Μέγαρο, γνωρίζοντας ότι θα δει κάθε φορά μια διαφορετική παράσταση, γεμάτη εκπλήξεις.

Καραγκιόζης, Χριστούγεννα και Χαβάη. Πώς συνδυάζονται αλήθεια; Πώς προέκυψε η ιδέα γι’αυτόν τον τόσο τολμηρό, αντιθετικό συνδυασμό;

Όλες οι παραστάσεις που κάνω είναι ανατρεπτικές, με έναν ετερόκλητο καλλιτεχνικό συνδυασμό επί σκηνής, τόσο όσον αφορά τη μουσική της κάθε παράστασης, όσο και σε σχέση με τη θεματολογία και τη διασκευή της. Για παράδειγμα, έχω συνεργαστεί τις προηγούμενες χρονιές στις χριστουγεννιάτικες παραστάσεις στο Μέγαρο από τον Χρήστο Θηβαίο, τους String Demons και τα Ημισκούμπρια, μέχρι τον Πάνο Μουζουράκη, την Αρετή Κετιμέ και τους Burger Porject, που συμμετέχουν και φέτος. Πάνω στη σκηνή συνυπάρχουν διαφορετικοί καλλιτέχνες κάθε φορά. Φέτος ο Καραγκιόζης ταξιδεύει στη Χαβάη, παρέα με τους ανατρεπτικούς Burger Project και τον εκπληκτικό ηθοποιό Λευτέρη Ελευθερίου, σε μια παράσταση που ξεφεύγει από το κλασσικό θέατρο σκιών, αλλά είναι μια πρωτότυπη δημιουργία, μια καινούργια πρόταση για μικρούς και μεγάλους.

Υπάρχουν κάποια μηνύματα που θέλεις να μεταδώσεις στα παιδιά;

Είμαι κατά του διδακτικισμού στο θέατρο και με ενδιαφέρει να λέω στο κοινό και ειδικά στα παιδιά, πράγματα που νομίζω ότι τα απασχολούν, αλλά όχι με προφανείς τρόπους. Αφήνω το ίδιο το έργο να μιλάει στην ψυχή τους. Αυτό όμως που πραγματικά έχει μεγάλη σημασία για μένα, είναι το τί ακολουθεί μια παράσταση. Να υπάρχει δηλαδή συζήτηση με τα παιδιά, τους γονείς ή τους δασκάλους. Για παράδειγμα, η φετινή παράσταση στο θέατρο Κάππα, «Το αγόρι με τη βαλίτσα», ένα αριστουργηματικό έργο του Μάικ Κένι και της Ξένιας Καλογεροπούλου, πραγματεύεται το προσφυγικό ζήτημα με τρόπο ιδιαίτερο. Ένας πρόσφυγας ταξιδεύει στην Ευρώπη και φαντάζεται τα ταξίδια του σαν να είναι ο Σεβάχ ο θαλασσινός. Έτσι, με όχημα μια άλλη ιστορία ιδιαίτερα προσφιλή στα παιδιά, μπορεί κάποιος να τους μιλήσει για αυτό το ζήτημα, χωρίς «να τους κουνάει το δάχτυλο», αλλά να «ξεκλειδώνει» τη φαντασία τους την ώρα της παράστασης, αλλά και μετά από αυτήν.

Τι είναι αυτό που σου δίνει τη μεγαλύτερη ικανοποίηση στο τέλος των παραστάσεων;

Μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι πάντα το χειροκρότημα. Αλλά και το να μιλά κανείς με τα παιδιά μετά το τέλος μιας παράστασης, προκείμενου να καταλάβει τί τους άρεσε και ποιο νόημα αντιλήφθηκαν, είναι εξίσου σημαντικό. Αυτό παίζει ιδιαίτερα καθοριστικό ρόλο για τη μετέπειτα πορεία μιας παράστασης ιδιαίτερα στην αρχή, για να διαπιστώσεις αν υπάρχει ανάγκη για τροποποιήσεις ή αν το μήνυμα που θες να περάσεις γίνεται αντιληπτό.

Ποιες είναι οι επιρροές σου; Πώς επιλέγεις κάθε φορά τη θεματολογία σου;

Τα παιδιά σήμερα ζουν σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από γρήγορους ρυθμούς και την είσοδο του διαδικτύου στη ζωή τους από πολύ μικρή ηλικία. Για μένα όμως το σημαντικό δεν είναι να τρέξουμε για να ακολουθήσουμε αυτήν την κατάσταση, ούτε ρόλος του θεάτρου σκιών είναι να αφομοιωθεί από αυτούς τους έντονους ρυθμούς. Η θεματολογία εμπνέεται από τη σημερινή κατάσταση, από σύγχρονους προβληματισμούς, αλλά αντλείται κυρίως από παραδοσιακές ιστορίες που διασκευάζονται ή από τελείως καινούργια κείμενα που γράφονται εξαρχής, χρησιμοποιώντας κλασσικές ατάκες του θεάτρου σκιών και πάντα με το άρωμα του παρελθόντος, το οποίο κάποιες φορές μπορεί να σταθεί και στο σήμερα. Στόχος είναι το θέατρο σκιών να μην μείνει στο μουσείο, αλλά να γίνει κάτι σύγχρονο που να αφορά τα παιδιά της εποχής μας.

Ποιος ο ρόλος της ζωντανής μουσικής στις παραστάσεις σου;

Η μουσική σε όλες μου τις παραστάσεις παίζει κυρίαρχο ρόλο. Θεωρώ ότι άλλες φορές προχωρά τη δράσει, ενώ άλλες τονίζει συγκεκριμένα σημεία του έργου. Είναι ένα σημαντικό μέσο και εργαλείο δραματουργίας στο θέατρο. Ειδικά όμως στις δικές μου παραστάσεις έχει εξέχουσα θέση. Στις παραστάσεις του Καραγκιόζη συναντά κανείς ανατρεπτικές μίξεις παραδοσιακής μουσικής που διασκευάζεται και παίζεται με πρωτότυπο τρόπο. Ενώ στο θέατρο, η μουσική έρχεται να υπηρετήσει τη δράση, είτε αυτή είναι γραμμένη εξαρχής, είτε είναι παρμένη από την παράδοση και προσαρμοσμένη στην κάθε παράσταση.

Με τους Burger Project έχεις ξανασυνεργαστεί πολλές φορές. Πώς έγινε αυτή η συνάντηση;

Με τους Burger Project έχω συνεργαστεί άλλες δύο φορές: την πρώτη χρονιά που κάναμε τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη στο Μέγαρο και άλλη μια φορά στην παράσταση που κάναμε στο θέατρο Κάππα «Στην Κιβωτό στις οκτώ» του Ούλριχ Ουμπ. Διάλεξα να συμμετέχουν και φέτος στην παράσταση, τόσο λόγω του κώδικα που έχουμε αναπτύξει μεταξύ μας και τη δική τους εμπειρία στη σκηνή από τις παιδικές παραστάσεις που έχουν κάνει οι ίδιοι, όσο και για να υπηρετήσουν αυτό το πρωτότυπο project που φέτος εμπνεύστηκα, τον Καραγκιόζη που κάνει Χριστούγεννα στη Χαβάη. Ποιοι καταλληλότεροι λοιπόν από τους Burger Project με τις υπέροχες διασκευές τους!

Στην παράσταση συμμετέχει και ο ηθοποιός Λευτέρης Ελευθερίου σε ρόλο έκπληξη! Θα μας μαρτυρήσεις κάτι από αυτή την έκπληξη;

Ο Λευτέρης Ελευθερίου είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του. Έρχεται στην παράσταση ως το δεξί χέρι του Πασά και αρχηγός της μυστικής αποστολής παρέα με τον Καραγκιόζη στη Χαβάη. Όμως μπλέκει σε περιπέτειες και αλλάζει επί σκηνής πολλούς ρόλους! Δυστυχώς δεν μπορώ να σας αποκαλύψω περισσότερες πληροφορίες…

Τι άλλο περιμένουμε στη συνέχεια;

Ο Καραγκιόζης ταξιδεύει φέτος στη Χαβάη, αλλά στη συνέχεια γυρίζει «στο σπίτι του» που είναι το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. «Το σπίτι του Καραγκιόζη» είναι ένας ειδικά διαμορφωμένο χώρος 300 τ.μ.στον οποίο ζωντανεύει τρισδιάστατα το εσωτερικό του σπιτιού του και η ιστορία του θεάτρου σκιών, από τη γέννησή του ως τις μέρες μας. Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αναγνωρίζοντας την αξία και τον ρόλο της παράδοσης σήμερα, δημιούργησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα στέκι για το θέατρο σκιών. Οι σχολικές παραστάσεις για «το σπίτι του Καραγκιόζη» πραγματοποιούνται καθημερινά στο Μέγαρο, ενώ από 19 Ιανουαρίου και κάθε Σάββατο ξεκινούν και οι παραστάσεις για το κοινό. «Το αγόρι με τη βαλίτσα» συνεχίζει την πορεία του στο θέατρο Κάππα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, επίσης με παραστάσεις για σχολεία Δευτέρα-Παρασκευή και κάθε Κυριακή για το κοινό. Επιφυλασσόμαστε για μια μεγάλη έκπληξη το καλοκαίρι! Και ήδη ετοιμαζόμαστε για την ερχόμενη σεζόν με μια καινούργια παράσταση στο θέατρο Κάππα.

Πηγή elniplex

«Σπουδαίος άνθρωπος είναι ο «αθόρυβα» γενναιόδωρος»: συνέντευξη του Μιχάλη Κοιλάκου

Η παιδική παράσταση «Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα», βασισμένη στην αλληγορική νουβέλα του γάλλου συγγραφέα Ζαν Ζιονό, έχει πάρει στο παρελθόν εξαιρετικές κριτικές. Φέτος εχουμε την τύχη να την δούμε στο Κέντρο Παραστατικών Τεχνών Dancevacuum.

Έργο με οικολογικό και αντιπολεμικό μήνυμα που μεταδίδει την αγάπη και το σεβασμό για τη φύση και το περιβάλλον και αναδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης. Οι ηθοποιοί, Πέτρος Σπυρόπουλος και Μιχάλης Χατζηνικολιδάκης ενσαρκώνουν τους ρόλους και μας μεταφέρουν στην εποχή του μεσοπολέμου μέσα από το λιτό και εφυές σκηνικό της ντουλάπας του Νίκου Δεντάκη, ενώ ζωντανή μουσική ακούγεται από τους ήχους του ακορντεόν του Δημήτρη Κούστα, μουσικού επί σκηνής. Τραγούδια όπως Lili Marlen, Musette, Boum -Charles Trenet και άλλα εποχής, διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα και μας δίνουν το στίγμα εκείνου του καιρού.

Ο Μιχάλης  Κοιλάκος, ηθοποιός, σκηνοθέτης, απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν, με συνεργασίες με πολλά και μεγάλα ονόματα του θεάτρου, σκηνοθετεί την υπέροχη παράσταση.

Σήμερα, έχουμε τη χαρά να τον φιλοξενούμε στο ELNIPLEX.

Συνέντευξη στην Ανέζα Κολόμβου

Ποιο ήταν το ερέθισμα, το στοιχείο εκείνο στη νουβέλα του Ζαν Ζιονό, που σε κινητοποίησε να ανεβάσεις αυτή τη θεατρική παράσταση για παιδιά;

«Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα» του Ζαν Ζιονό είναι ένα υπέροχο κείμενο για μικρούς και μεγάλους. Είναι πολύ δύσκολο για έναν συγγραφέα  να το πετύχει  αυτό. Με λόγο απλό αλλά όχι απλοϊκό, ο Ζιονό μιλάει για τον πόλεμο, την πολιτική, τη δύναμη της φύσης και κυρίως την δύναμη της ανθρώπινης θέλησης μέσα από έναν άνθρωπο, που αθόρυβα φυτεύει δέντρα.

Γιατί διάλεξες ένα έργο με έντονο οικολογικό και αντιπολεμικό μήνυμα;

Είναι θέματα που δυστυχώς αν δεν μιλήσουμε στα παιδιά,τους αυριανούς πολίτες της γης μας, από νωρίς, πάντοτε θα μας απασχολούν.

Κατά πόσο είναι εύκολο να περάσουν τα μηνύματα αυτά σε παιδιά μικρών ηλικιών.

Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα ακόμα, σε σχέση με τους περισσότερους ενήλικες, να βλέπουν με την καρδιά τους. Νομίζω το κείμενο αυτό το πετυχαίνει. Εμείς προσφέρουμε σπόρους, τροφή για σκέψη και για πράξη. Και ένας άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος να φυτέψει ένα δέντρο μετά την παράσταση, είναι κέρδος.

«Σπουδαίος άνθρωπος», αναφέρουν στην παράσταση οι ηθοποιοί. Ποιος ορίζεται ως σπουδαίος άνθρωπος και ποιος είναι για εσένα αυτός;

«Για μένα σπουδαίος άνθρωπος» λέει ο Ζιονό «είναι κάποιος που δεν έχει καθόλου εγωισμό, είναι γενναιόδωρος, δεν ζητάει αντάλλαγμα για το καλό που κάνει, είναι  ανιδιοτελής και επιπλέον έχει αφήσει πάνω στη γη χειροπιαστά σημάδια με τις πράξεις του. Εγώ το μόνο που θα πρόσθετα στο δικό μου ορισμό για τον σπουδαίο άνθρωπο είναι κάτι που ενυπάρχει στη νουβέλα του Ζιονό: «Και όλα αυτά τα κάνει αθόρυβα χωρίς κανείς να τον υποψιαστεί».

Μίλησε μας για ένα σπουδαίο άνθρωπο που έχει επηρεάσει τη ζωή σου, τις επιλογές σου, την προσωπικότητά σου.

Είχα την τύχη να γνωρίσω δύο σπουδαίους δασκάλους στην ζωή μου.

Ο Αντώνης, ένας δάσκαλος στο δημοτικό, που με έκανε να αγαπήσω τη λογοτεχνία και το διάβασμα. Χωρίς πίεση και κηρύγματα μέσα από το παιχνίδι με τις λέξεις, με τραγούδια και θέατρο. Κάτι που κατάλαβα πολύ αργότερα. Και ένας δάσκαλος στην σχολή του θεάτρου Τέχνης που μου έμαθε να αγαπήσω το γράψιμο και την ποίηση.

Και οι δυο τους είχαν ένα κοινό. Δεν είχαν έτοιμες εύκολες απαντήσεις. Ούτε έτοιμες συνταγές.

Βγαίνοντας από την παράσταση φεύγεις γεμάτος ενέργεια. Η δύναμη της ανθρώπινης θέλησης και η ανιδιοτελής αγάπη σε ακολουθεί. Με τι θα μπορούσες να συσχετίσεις αυτές τις έννοιες στην εποχή μας. Υπάρχουν εσωτερικά ακόμα κίνητρα για δημιουργία;

Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις, αυτό μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

«Νομίζω πως ήρθε ο καιρός για μια πολιτική του δέντρου, παρ’ ότι ο όρος «πολιτική» φαίνεται εδώ πολύ λίγο κατάλληλος.» Λέει ο Ζαν Ζιονό…

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο για έναν άνθρωπο που σταμάτησε την έρημο. Κάτι που δεν κατάφερε να κάνει καμιά κυβέρνηση, κανένας οργανισμός, καμία ομάδα ανθρώπων. Ένας άνθρωπος μόνος του απέναντι σε μία κατάσταση που επηρεάζει όλη την ανθρωπότητα, έκανε κάτι. Σταμάτησε μια επερχόμενη ερημοποίηση της περιοχής που ζούσε, φυτεύοντας δέντρα. Φανταστείτε να το κάναμε πενήντα- εκατό άνθρωποι. Και δεν λέω για μια οργανωμένη δεντροφύτευση. Μιλάω για φιλοσοφία ζωής.

Κεντρικό ρόλο στην παράσταση διαδραματίζει το λιτό σκηνικό μιας ντουλάπας που μεταμορφώνεται.

Πώς προέκυψε η ιδέα;

Μου αρέσει να κινούμαι στα πλαίσια λιτότητας. Αυτό δίνει χώρο στην φαντασία και των δημιουργών αλλά και του κοινού. Δεν είμαι οπαδός των ανύπαρκτων χρωμάτων, δεν θέλω να κρατάει την προσοχή των παιδιών το χρώμα ή μονό η εικόνα. Διαφορετικά θα έφτιαχνα ζωγραφιές. Η ιδέα της ντουλάπας προέκυψε από την ανάγκη οι δύο ηθοποιοί της παράστασης να μπορούν εύκολα να μεταμορφώνονται και οι ίδιοι αλλά και ο σκηνικός τους χώρος.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να επικοινωνεί κανείς με τα παιδιά παίζοντας πάνω στη σκηνή;

Τα παιδιά είναι πολύτιμοι θεατές. Θέλουν να τους μιλήσεις στα ίσια, να μην τα κοροϊδεύεις, είναι πανέξυπνα, πιο έξυπνα από όσο νομίζουμε και αυτό το αποδεικνύουν σε κάθε παράσταση. Αυτό τα κάνει ένα απαιτητικό κοινό που δεν κάνει παραχωρήσεις.

Η παράσταση φαίνεται να κερδίζει το δύσκολο παιδικό κοινό. Πού πιστεύεις οφείλεται αυτό;

Στην παράσταση ο ένας ηθοποιός ενσαρκώνει την φιλοσοφία των μεγάλων, θέλει να τα έχει όλα τακτοποιημένα, μιλάει με αριθμούς, είναι σοβαρός και ο άλλος, που σκέφτεται σαν παιδί, κάνει ερωτήσεις, διακόπτει συνέχεια, αστειεύεται, γελάει, παίζει. Αυτή η αντίθεση δίνει χώρο στην ιστορία να ακουστεί ανακατεύοντας την συγκίνηση με το γέλιο, τη μαγεία με τον κυνισμό, το θέατρο με την πραγματικότητα.

Και μετά την παράσταση, τι;

Το βράδυ παίζω στο «Γλυκό πουλή της νιότης» του Τεννεσύ Ουίλιαμς, στο θέατρο Κάτια Δανδουλάκη.

Tο πρωί στην Μουσική βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στην παιδική παράσταση «Χίλιες και μία… σελίδες».

Στο ενδιάμεσο ή όταν δεν έχω τι να κάνω (χαχα), με δύο μπόμπιρες στο σπίτι, κάνω την δεύτερη απόπειρα να γράψω ένα θεατρικό για παιδιά, με θέμα την τρίτη ηλικία, τη σχέση ενός παππού με τον μικρό του εγγονό.

Μιχάλη, σ’ ευχαριστούμε!

Πηγή elniplex