Ένα ψάρι κι ένα… πιάτο, μια φορά!

Πόσο ένα ψάρι μπορεί να σε ταξιδέψει σε άλλους κόσμους, σε άλλες πολιτείες;

Είναι πολύχρωμο, ριγωτό και λέει ιστορίες.
Ιστορίες πραγματικές, ιστορίες φανταστικές, ιστορίες ανεκδιήγητες…

Και η Χαρίκλεια αγαπάει πολύ τα ψάρια και τις ιστορίες κι έτσι έφτιαξε… Ένα ψάρι!

Ένα ψάρι πολυταξιδεμένο. Ένα ψάρι μαγικό, πλουμιστό και λίγο… διαφορετικό!

 
Ζωγραφισμένο με τέμπερες πάνω σε χάρτινο πιατάκι. Τα πτερύγιά του, μια πράσινη βεντάλια από κάνσον χαρτόνι και η ουρά του… το κομμάτι του πιάτου που έφυγε για να αφήσει χώρο, ώστε να γίνει τι άλλο; Το στόμα του! Το γλωσσοπίεστρο είναι για να το κρατάμε, να κινείται και να μπορεί να μας λέει τις καθημερινές του περιπέτειες και ιστορίες.

 Έτσι, κάθε βράδυ η μαμά της και ο μπαμπάς της, εκ περιτροπής, της λένε μαζί με το ψαράκι της… «Μια φορά κι έναν καιρό…»

Από την Χαρίκλεια Κόρακα, 5 χρονών, από τη Γλυφάδα

Πηγή elniplex

Ο γοργόνος Γιάννης και η γοργόνα Αρέλα της Χρυσταλλένης

Μια μέρα του Αυγούστου η Χρυσταλλένη κοιτώντας τη θάλασσα άρχισε να ζωγραφίζει με μαρκαδόρους και κηρομπογιές. 

Ήταν σούρουπο, ο καιρός ζεστός, η θάλασσα γυαλί, καθρέφτης. 

Το φεγγάρι άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα και η νύχτα να σκορπά τα χρώματά της. 

Τότε…

«Ο γοργόνος Γιάννης και η γοργόνα Αρέλα βγαίνουν για δείπνο. Θέλουν να φάνε ψαροσουβλάκι και είναι και πολύ ερωτευμένοι! Έχουν ήδη παντρευτεί και μένουν μαζί. Αυτές οι καρδούλες που έχω κάνει είναι για τον έρωτα τους. Το κάστρο είναι το σπίτι τους. Έχει και μια φυλακή… Ε, είναι για τους εχθρούς τους, φυσικά!»

Χρυσταλλένη Τσαμπά, 7 ετών, από τη Γλυφάδα

Πηγή elniplex

Xτίζοντας παλάτια στην άμμο!

Δύο μικρές φίλες, η Εριέττα και η Μαριλού, ξανασυναντιούνται στο ίδιο μέρος. Εκεί, που γνωρίστηκαν ένα καλοκαίρι πριν 7 χρόνια. Σ’ ένα νησί, σε μια παραλία. Τότε ήταν μόλις 2,5 ετών. Τώρα 9,5. Μετά από λίγα λεπτά αμηχανίας και ταυτόχρονης έκπληξης, τα δυο κορίτσια έπεσαν κάτω στην άμμο και… επιδόθηκαν στο χτίσιμο. Ένα χτίσιμο εφήμερο, αφού το κάστρο τους ήταν πολύ πιθανό την επόμενη μέρα να μην είναι πια εκεί. Παρ’ όλα αυτά, δώσανε όλη τους την ενέργεια για μια από κοινού δημιουργία, χωρίς να φαίνεται να τους απασχολεί διόλου η αιωνιότητα αυτής. Τουναντίον μάλιστα, το ευχαριστήθηκαν όσο τίποτε άλλο. Με άμμο, πέτρες για παράθυρα κι ένα αλμυρίκι στην κορυφή του ν’ ανεμίζει ανέμελα, το κάστρο τους έστεκε εκεί περήφανο δίνοντας υπόσταση σ’ ένα συναίσθημα που φάνταζε να μην το αγγίζει ο χρόνος.

Εριέττα Κουρούκλη, από το Ηράκλειο Κρήτης 

Μαριλού Πελαγία Αλοέρ, από τον Πειραιά

Πηγή elniplex

Διακοπές ξαπλώστρας και με παιδιά ή αλλιώς το σύνδρομο της ξαπλώστρας

Διακοπές. Ο ήλιος καυτός και η θάλασσα σε προκαλεί να τη γευτείς. Τα παιδιά τρέχουν, χτίζουν κάστρα, βουτάνε, πετάνε άμμο. Αυτό είναι μια ιδανική εικόνα. Υπάρχει όμως και αυτή της "ξαπλώστρας", της οργανωμένης παραλίας. Εκεί που ούτε ένα κουβαδάκι δεν βλέπεις. Δεν χωράει! Ή έστω κι αν χωράει είναι περιορισμένο σε ένα μικρό τετράγωνο αμμουδερής γης. Εκεί που οι νέοι, μαμά, μπαμπάς και παιδιά ξαπλώνουν και χαλαρώνουν. Αλείφονται καλά, καλά και επισταμένα με αντιηλιακά κοιτάνε τα κινητά τους, βουτάνε ενίοτε για να δροσιστούν και επανέρχονται. Έχει ησυχία. Δεν ακούς φωνές, στριγκλιές, αλλά την μπιτάτη μουσική του μπαρ που τους προμηθεύει καφέδες και κοκτέιλ για να απολαύσουν καλύτερα τη… φύση!

Συνδεδεμένοι στο messenger ή παρακολουθώντας το timeline τους δεν ξεχνούν κάθε τόσο να βάζουν τις selfies της απόλυτης οικογενειακής τους ευτυχίας ή τις παρεΐστικες του απόλυτου have fun. Τα παιδιά… στην αντίστοιχη ξάπλωστρα φυσικά. Αν δεν έχουν κινητό, που εκεί γύρω στα 7-8 το έχουν προμηθευτεί, έχουν τάμπλετ ή τα λίγο μικρότερα nitendo. Και αναρωτιέσαι. Πού πήγε η ενέργεια; Πού πήγε αυτο το "δεν μπορούν να σταθούν και όλο τα κυνηγάω"; Πού πήγαν τα "μην πετάς την άμμο στα μάτια"; Τα  "βγες έξω από τη θάλασσα! Πρέπει να φύγουμε"; κ.λ.π.; Τι ανακαλύπτουν αυτά τα παιδιά το καλοκαίρι; Με τι πειραματίζονται; Πώς δοκιμάζουν τα όριά τους; Είναι τελικά αυτός τρόπος χαλάρωσης και αποφόρτισης της έντασης που μαζεύουμε μεγάλοι και μικροί το χειμώνα; Και γιατί έχουν γίνει τόσο "αναγκαίες" πια οι οργανωμένες παραλίες με τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες να κατακλύζουν το τοπίο; Είναι άραγε τόσο απαραίτητες; Μήπως θα ήταν καλύτερα να ξαπλώσουμε και λίγο κοντά στην καυτή άμμο; Ακόμα κι αν κολλήσει πάνω μας; Να νιώσουμε τη ζεστασιά της; Να αφήσουμε τη δυνατότητα στα παιδιά μας να κυληστούν μέσα σε αυτήν και να παίξουνε μαζί της; Να ακούσουμε τα κύμματα στην ακροθαλασσιά και τη δικιά τους μελωδία; Να σεβαστούμε την ομορφιά της παραλίας χωρίς τη δίκη μας παρέμβαση που με το αζημίωτο οικονομικό όφελος αλλοιώνει την αισθητική της; Η μήπως και αυτό είναι σημάδι πολιτισμού, εξέλιξης και ανάπτυξης;

Πηγή elniplex