Ζωγραφίζοντας το όνειρο της Άννας

Τα παιδιά δίνουν τίτλο και εικονογραφούν

Ξεκινήσαμε την ανάγνωση του βιβλίου «Η Άννα και το δώρο του φεγγαριού» μέχρι το σημείο που… «η Άννα δε χαιρόταν τίποτα πια. Ούτε τα όμορφα ρούχα της… ούτε το χαμογελαστό της σπίτι, που κι αυτό είχε αρχίσει να χάνει τη χαρούμενη όψη του, και περισσότερο απ’ όλα το δώρο του φίλου της του φεγγαριού, το μικρό ξεχωριστό πλάσμα του ουρανού».

Τα παιδιά σκέφτονται:

Γιατί η Άννα δε χαίρεται πια;
Γιατί το πουλί δεν κελαηδούσε και γιατί το χαμογελαστό σπίτι είχε αρχίσει να χάνει την όψη του;
Τι ήθελε η Άννα και δεν μπορούσε να το κάνει;
Γιατί το φεγγάρι της έκανε αυτό το δώρο; Τι ήθελε να της πει;
Τι θα γίνει μετά; Θα βρει πάλι την ευτυχία η Άννα και πώς; 

… και απαντούν:

Η Άννα θα τα καταφέρει, θα πραγματοποιήσει το όνειρό της και… θα γυρίσει όλο τον κόσμο!
Θα αφήσει το πουλάκι να πετάξει και θα είναι όλοι πάλι χαρούμενοι.

«Η Άννα θα γυρίσει όλο τον κόσμο»

επιλέγουν για τίτλο τα παιδιά και εικονογραφούν το φινάλε της ιστορίας.

Η Άννα χαρούμενη, φτιαγμένη από 4 χέρια, σε 1 χαρτί Α4

Το δώρο του φεγγαριού

το πουλάκι ελεύθερο τραγουδάει (με αναδυόμενη γραφή)

Το φεγγάρι λάμπει στον ουρανό (από κομματάκια αλουμινόχαρτο)

και…το όνειρο γίνεται πραγματικότητα!

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου εδώ

Πηγή elniplex

Εξάχρονοι συγγραφείς, εικονογράφοι και εκδότες…

Γράφει η Ανέζα Κολόμβου…

Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας το βιβλίο;

Μπορούμε να καλλιεργήσουμε τη φιλαναγνωσία στους μικρούς μας φίλους;

Μπορεί το σχολείο να σηματοδοτήσει με κάποιο τρόπο τη θετική στάση των μικρών και εν δυνάμει μεγάλων απέναντι σε αυτό;
Και αν ναι, τελικά θέλει να το κάνει; Και πώς;

Στο νηπιαγωγείο, εκτός από τη γωνιά της βιβλιοθήκης στην ελεύθερη ώρα, της δανειστικής βιβλιοθήκης, που κάθε εβδομάδα τα παιδιά δανείζονται ένα βιβλίο, της παρεούλας, όπου ακούνε ή αφηγούνται τα ίδια τις υπέροχες ιστορίες και ενίοτε δίνουν τη δική τους εξέλιξη σε αυτές, υπάρχει κάτι άλλο;

Μήπως τα ίδια τα παιδιά μπορούν να  γίνουν οι δημιουργοί;
Μήπως τελικά έχουν περισσότερα να διηγηθούν και να απεικονίσουν απ’ ότι νομίζουμε;

Μέσα από τις ιστορίες του γίγαντα που εμφανίζεται σ’ ένα χωριό και όπου για κάθε ημέρα της εβδομάδας περιγράφεται η ζωή του, μπήκαμε σε μια καθημερινή ενασχόληση με το βιβλίο. 

Κάθε μέρα, αφού διαβάζαμε και συζητούσαμε τις περιπέτειες του, καταγράφαμε και σχεδιάζαμε το σημείο της ιστορίας που επιθυμούσε ο καθένας, ώστε να φτιάξει το δικό του βιβλίο!
Έτσι, σιγά σιγά φτάσαμε στην τελευταία μέρα και…το τέλος.
Εκεί δεν υπήρχε επιλογή. Έπρεπε αναγκαστικά ο καθένας να δώσει το δικό του, μια κι αυτό δεν ήταν δοσμένο.
Και μετά από αυτό; Τελείωσε;
Όχι! Τώρα ήρθε η μεγάλη ώρα!

Το εξώφυλλο, ο τίτλος και το οπισθόφυλλο! 

Εκεί ο ενθουσιασμός τους ήταν μεγάλος.
Συγγραφέας και εικονογράφος…ο ίδιος! 

Εκδοτικός οίκος…το νηπιαγωγείο μας!
Τα βιβλία μας, έτοιμα!

Ήταν απίστευτο το πόσο τους άρεσε. Το ενδιαφέρον τους ήταν αμείωτο. Κάθε μέρα περίμεναν και ζητούσαν αυτή τη στιγμή! Γιατί ένιωσαν τόσο σπουδαία. Είχαν δημιουργήσει ένα βιβλίο. Το πρώτο δικό τους βιβλίο! Και ήταν πολύ περήφανα γι’ αυτό.

Η ανατροφοδότηση ήρθε με μια μεγάλη έκπληξη… τα παιδιά αυθόρμητα και αβίαστα άρχισαν να μου φέρνουν τα δικά τους βιβλία, με τις δικές τους ιστορίες!

Κι έτσι τώρα κάθε μέρα έχουμε και ένα βιβλίο, που ο δημιουργός του μας το παρουσιάζει και εμείς τον συγχαίρουμε και τον χειροκροτούμε!!

Πριν γίνουμε ηλεκτρονικό βιβλίο και μας ξεφυλλίζετε υπό τους ήχους μουσικής αγαπημένης, πάρτε μια γεύση από ένα βιβλίο.

“Ο Γίγαντας Ξυπνάει”.
Από την Αρτέμιδα.

Πηγή elniplex

Για έναν ήρωα που φοβάται να βγει από το αυγό του…

Ο Αυγουστής δε θέλει να βγει από το αυγό του. Φοβάται. Νιώθει άγχος, αγωνία, ανασφάλεια …και θέλει να κρυφτεί. Ας μπούμε για λίγο στη θέση του.

Τι θα μας βοηθούσε;

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς για να νιώσει καλύτερα ο Αυγουστής;

• Να τον πάρουμε αγκαλιά,
• Να παίξουμε μαζί του,
• Να του πούμε να μη φοβάται,
• Να του κάνουμε ένα δώρο…
• Να μαζέψουμε τα κομματάκια από το σπασμένο αυγό, επειδή το αγαπούσε πολύ, να τα βάλουμε σε ένα σακουλάκι και να του τα δώσουμε να τα κρατήσει για πάντα.
• Να του φτιάξουμε μια κάρτα με μια μεγάλη καρδιά για να του δείξουμε την αγάπη μας
• Και να του ευχηθούμε να έχει πάντα μαζί του αγάπη, χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά, παιχνίδι, βόλτες, φίλους… γιατί με αυτά για συντροφιά δε θα φοβάται τίποτα πια και θα είναι πάντα ευτυχισμένος!

Δεν είχαμε τσόφλια αυγού…

και σχίσαμε μερικά χαρτάκια,

γράψαμε, κολλήσαμε και γεμίσαμε την καρδούλα μας

με μια ευχή να έχει όλα αυτά μαζί για να μη φοβάται τίποτα στη ζωή!

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου "Δε θέλω να βγω από το αυγό" εδώ

Πηγή elniplex

Όταν είναι να φύγει το τρένο… είμαστε όλοι χαρούμενοι!

Με σημείο εκκίνησης το βιβλίο του Τριβιζά «Όταν είναι να φύγει το τρένο» φτιάχνουμε το τρένο, τη δική μας ιστορία, αλλά και το δικό μας πίνακα. Ένα πίνακα μικτής τεχνικής διαστάσεων 3μ.*1,5μ., όπου δεν παραλείπουμε να αποτυπώσουμε τον εαυτό μας.
Γιατί είμαστε κι εμείς επιβάτες αυτού του τρένου!
Λαδοπαστέλ, μαρκαδόροι, δαχτυλομπογιές, άχρηστα υλικά, κολλάζ, χαρακτική, τεχνική με λαδοπαστέλ και υδρόχρωμα.
Ατομικά, σε δυάδες, σε μικρές ομάδες των 4, αλλά και ως μία μεγάλη ευρύτερη ομάδα, δουλεύουμε, επικοινωνούμε, συνεργαζόμαστε για ένα ενιαίο συλλογικό αποτέλεσμα. Εκφραζόμαστε και δημιουργούμε ένα εικαστικό έργο, όπου ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί αφήνουμε το προσωπικό μας στοιχείο.

Ο τίτλος του πίνακα προτείνεται και ψηφίζεται!
Εκτός από γραφή αποτελεί κι αυτός μέρος της εικαστικής μας έκφρασης.

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου εδώ

Πηγή elniplex

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Αγόρασέ το

Τίτλος: Όταν είναι να φύγει το τρένο

Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς

Εικονογράφος: Ράνια Βαρβάκη

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Αλέξης Κυριτσόπουλος

Επιμέλεια έκδοσης: Μαρία Κουτσιούμπα

Εκδόσεις: Μεταίχμιο, (α’ έκδοση Ιούνιος 2013, 4.000 αντίτυπα)

Σειρά: Παραμύθια Ντορεμύθια

Σελίδες: 88

Μέγεθος: 21 Χ 28

ISBN: 978-960-501-755-2

Η πασχαλίτσα ταξιδεύει στην τέχνη!

Η πασχαλίτσα με τη μία κουκκιδίτσα, το φουστάνι της Λητώς με τις εκατό κουκκιδίτσες, η ζωγραφική με τις εκατομμύρια κουκκιδίτσες!

Η τελεία, το πουά και ο… πουαντιγισμός.

Η κουκκιδίτσα της πασχαλίτσας και το φουστάνι της Λητώς ήταν το έναυσμα για την επέκτασή μας στο καλλιτεχνικό κίνημα του πουαντιγισμού. Μιλήσαμε για την κουκκιδίτσα, την τελεία, την αρχή. Γνωρίσαμε το μοτίβο πουά που είχε στο φουστάνι της η Λητώ. Είδαμε πως βάζοντας πολλές τελίτσες μαζί φτιάχνουμε εικόνες. Κάτι που είχαν ανακαλύψει μεγάλοι ζωγράφοι. Φτιάξαμε το ταμπλό της Άνοιξης.

Πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο πολύ μπορούν να μείνουν τα παιδιά αφοσιωμένα και συγκεντρωμένα σ’ ένα τέτοιο έργο όπου αποδίδουν  τεράστιες επιφάνειες ζωγραφικής έκφρασης κάνοντας μόνο… τελίτσες!

 Και εμείς κάναμε τελίτσες…

λίγες, πολλές… λεπτές και χοντρές…

και φτιάξαμε δέντρα, λουλούδια, πεταλούδες, πουλιά 

 μικροσκοπικές πασχαλίτσες…

…κόκκινα ρεβίθια με κουκκιδίτσες

και κάπως έτσι…

ήρθε η Άνοιξη!

Δείτε την παρουσίαση του βιβλίου εδώ

Πηγή elniplex

Ένα ζωντανό έργο τέχνης: Λιγουλάκι χειμώνας. Δραστηριότητες και κατασκευές.

Είμαστε στην καρδιά του χειμώνα και το υπέροχο "Λιγουλάκι χειμώνας" μας συνόδευσε στην τάξη αυτή τη χρονική περίοδο και μας έδωσε την έμπνευση για ένα πλήθος δραστηριοτήτων.

Πριν την ανάγνωση του τίτλου και της ιστορίας, παρατηρήσαμε καλά την εικόνα του εξωφύλλου. Η εικόνα αυτή μας έδωσε το έναυσμα για πολλές ερωτήσεις διερεύνησης  των αναπαραστάσεων που έχουν τα παιδιά για τον κόσμο, αλλά και άλλες δημιουργίες.

Ο λαγός άφησε τα ίχνη του στο χιόνι σχηματίζοντας πίσω του μία διαδρομή.

Πού αλλού περπατώντας αφήνουμε τα χνάρια μας;

Είδαμε στο διαδίκτυο εικόνες με χνάρια διαφόρων ζώων και πατημασιές ανθρώπων πάνω στο χιόνι και στην άμμο και τις διαδρομές που σχηματίζουν.

Πώς είναι να περπατάς στο χιόνι;

Περπατήσαμε στο δικό μας "χιόνι".

Ένα χαλί 6μ.*3μ. από αυτά που σκεπάζουν τις στέγες τους τα σπιτάκια των χριστουγεννιάτικων χωριών και που είχα την τύχη να περιμαζέψω καθώς πέρναγα μπροστά την ώρα που το ξέστηναν, μετέτρεψε το πάτωμα σε χιονισμένο τοπίο.

Στρώσαμε το χιονένιο μας χαλί. Μεγάλο, κατάλευκο, μαλακό, παχύ… Ήταν εντυπωσιακό. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν. Το ακουμπούσαν, το ζουλούσαν, ξαπλώναν.

Βγάλαμε τα παπούτσια μας και…

 "Το χιόνι συνέχιζει να πέφτει. Είναι αφράτο, αφράτο και τα πόδια μας βουλιάζουν."

Κάθε παιδί ακολουθεί τη δική του διαδρομή προσέχοντας να μη βρεθεί εμπόδιο ή πέσει πάνω σε κάποιον άλλο.

Στη συνέχεια, κινηθήκαμε ελεύθερα. Τρέξαμε, κυλιστήκαμε, καθίσαμε και

χορέψαμε με χειμωνιάτικο αέρα ακούγοντας το Winter Wind του Chopin.

Μεταφέραμε στο χαρτί μας τις διαδρομές μας στο “χιόνι” κάνοντας  ένα ανοιχτό φύλλο εργασίας:

"Αφήνω τα χνάρια μου στο χιόνι και φτιάχνω μια διαδρομή".

Καθε παιδί σχημάτισε μόνο του μία διαδρομή και έβαλε τα ίχνη που επιθυμούσε.

Με αφορμή τα χνάρια του λαγού και άλλων ζώων που είδαμε στο διαδίκτυο, συνεχίσαμε με μαθηματικές και γλωσσικές δραστηριότητες.

Φτιάξαμε καρτέλες με ζώα, τα ίχνη τους και τις ονομασίες τους και κάναμε ομαδοποιήσεις, κατηγοριοποιήσεις (αποτυπώματα ζώων με 2 και με 4 πόδια), σειραθετήσεις (από τα μικρότερα σε μέγεθος στα μεγαλύτερα και το αντίστροφο), καταμετρήσεις. Αντιστοιχήσαμε τις καρτέλες με τα αποτυπώματα των ζώων και τις ονομασίες τους και φτιάξαμε εναν πίνακα αναφοράς.

Παίξαμε memo με τα ζώα και τα χνάρια τους, στην αρχή με 6 και έπειτα με 12 εικόνες και ακονήσαμε λίγο τη μνήμη μας.

Με κίνηση και χρώμα φτιάξαμε ένα ζωντανό έργο τέχνης.

Μπλέξαμε τις διαδρομές μας και δημιουργήσαμε ένα μεγάλο πολύχρωμο διάδρομο με τις πατημασιές μας.

Τυλίξαμε με ζελατίνα τα παπούτσια μας και κάθε παιδί αφού βούτηξε στο χρώμα της επιλογής του ξεκίνησε.

Καθώς στένευαν τα περιθώρια του χώρου η διαδικασία γινόταν όλο και πιο δύσκολη, αφού δεν έπρεπε να πατήσουμε πάνω στα αποτυπώματα των άλλων και για να το πετύχουμε αυτό πολλές φορές έπρεπε να κρατήσουμε την ισορροπία μας.

Παρατηρήσαμε με ενδιαφέρον τα διαφορετικά σχέδια, μοτίβα των παππουτσιών μας και δώσαμε διάφορους τίτλους στο έργο μας.

Επικρατέστερος: "Οι διαδρομές μας μπλέκονται".

Καθώς ήταν πολύ μεγάλο, πάνω από 6μ., δυσκολευτήκαμε να το τοποθετήσουμε σε κάποιο τοίχο… και έτσι το κρεμάσαμε από το ταβάνι!

Η όλη διαδικασία μας άρεσε πολύ!